Afbeelding
Foto: Nellie Timmermans

Column Nellie Timmermans - Stiefouders uit vroegere tijden, communicatiemissers en andere fouten

Column

In ieder gezin en door iedere ouder worden wel fouten gemaakt. Maar in een stiefgezin (samengesteld gezin) is een fout nog sneller gemaakt, en is het ook ingewikkelder om het alsnog goed te maken. Zeker als ook de eigen ouder de fout niet opmerkt. Ik hoor van veel volwassen kinderen dat ze het lastig gevonden hebben, om op te groeien met een bonus-/stiefouder.

Nieuwe papa of nieuwe mama
Bijvoorbeeld wanneer ouders, zoals dat vroeger ging, zonder overleg besloten dat er “een nieuwe papa of mama” kwam, als de eigen papa of mama was overleden. Men dacht er niet over na, dat dit voor kinderen een ontkenning was van hun eigen ouder. Er wordt tegenwoordig ook meer gescheiden, dus er is vaker een stiefpapa of stiefmama in huis

Kort door de bocht
Maar vroeger was het niet zo vreemd om gauw een nieuwe partner te vinden. Vrouwen hadden een partner nodig om te voorzien in inkomsten en mannen hadden een partner nodig om het huishouden te bestieren. Dat is nu ouderwets, maar toen was het volkomen normaal. Er werd niet nagedacht over de positie van een overleden ouder, en hoe dat voor het kind was. Ik heb wel eens horen zeggen: “wie ze eten geeft, die hééft ze gewoon”. Dat vind ik wel wat kort door de bocht.

Steeds maar uitleggen
Maar het was ook moeilijk voor een kind om steeds uit te moeten leggen tegen de buitenwereld dat die vrouw die op school op hen wachtte, niet de moeder was, of dat de man die thuis de band plakte, niet je vader was. Zeker omdat het toen nog nauwelijks scheidingen waren. Ook nu vragen kinderen nog wel eens “mag ik mama/papa tegen jou zeggen?” Gewoon om van het gedonder af te zijn om steeds te moeten uitleggen hoe het zit.

Of kinderen die gewoon hun kamer moeten afstaan aan een kind van de nieuwe partner, die het gevoel hebben wat “afgepakt” te zijn. Of kinderen die de familie van hun overleden vader of moeder niet meer zien, kinderen die zich “geamputeerd” voelen.

Voordelen van de overlegcultuur
Tegenwoordig is men gelukkig meer van het overleg: men spreekt vaak af hoe men elkaar zal noemen. Ook dat helpt niet altijd voldoende. Ik hoor wel eens dat een kind zegt dat het de vriendin van papa “bonusmoeder” moet noemen, terwijl hij haar niet mag.

Afbeelding